This Is England (2006)

Yönetmen: Shane Meadows

Senaryo: Shane Meadows

Oyuncular: Thomas Turgoose (Shaun), Stephen Graham (Combo), Andrew Shim (Milky), Vicky McClure (Lol), Joseph Gilgun (Woody), Rosamund Hanson (Smell), Andrew Ellis (Gadget)

Puan:

1980′lerde İngiltere ilginç bir sosyal dönüşüm içindeydi. Margaret Thatcher dönemin başbakanıydı ve Muhafazakar Parti lideriydi. Film tamda bu zamanlarda, 1982 senesinde gerçekleşmekte olan Falklands Savaşı döneminde geçmekte. Thatcher bu savaştan sonra seçimlerden tekrar galip olarak ayrılmıştır fakat bu savaş bazı savaş karşıtı gençler tarafından hoş karşılanmamış ve onların aşırı uçlara serpilmelerine neden olmuştur. Thatcher’ın tekrar tekrar seçilmesindeki en büyük etken İngiltere’nin yaşamakta olduğu ekonomik daralmayı düzelterek ülkeyi düzlüğe çıkarmasıdır. Punk müziğin doğuşuda bu dönemden bir kaç yıl öncesine dayanır zaten. Ekonomik zorluklar her zaman müzikte yeni açılımlara gebedir çünkü havada boşalmayı bekleyen bir elektrik vardır.

Filmde çok fazla karakter olmasına rağmen en önemli karakterler Shaun ve arkadaşlarıyla yaşamakta oldukları punk yaşam tarzı. Shaun babasını Falklands Savaşı’nda kaybetmiş, annesiyle birlikte yaşayan, dünyaya karşı dindirilmesi çok zor bir kini olan ufacık bir çocuktur. Okulda üst sınıflar giyim tarzından dolayı onunla dalga geçmektedirler. Ama Shaun çetin cevizdir. Özellikle babası hakkında konuşulmasına dayanamaz ve 2-3 küfür savurduktan sonra patlatıverir yumruğu.

Yine böyle bir günde, okulda müdürden dayak yemiş eve dönerken Woody ve arkadaşlarıyla tanışır. Onlar sokakları mesken tutmuş punk gençlerdir ve Woody Shaun’u çok sever, ona bir abi gibi davranır ama herşey bir gün Combo’nun hapisten çıkmasıyla sona erer. Combo aşırı uçta ırkçı fikirlere sahiptir, tam bir dazlaktır. Shaun’un babasının savaşta ölmesini kullanarak onu yanına çeker. “National Front” partisine katılırlar ve ırkçılık duygusunu Shaun’a aşılar. Shaun Pakistanlı göçmenlerle dalga geçer, Combo’ya güvenerek onları aşağılar ama bu yaptıklarını niye yaptığını kendisi de bilmez. Belki güç duygusunu tatmanın verdiği hissiyatı seviyordur, belki de babasının yerine Combo’yu koymuştur ve babasını gururlandırmak için o ne isterse onları yapıyordur.

Filmde bu babasızlık duygusallığı sürekli verilmeye çalışılmakta. Hatta belli bir vakit sonra neredeyse Shaun hiç eve gitmemekte, sürekli Combo’nun yanında kalmaktadır. Anne karakteri filmin başındaki baskın yapısını filmin sonlarına doğru yitirir ve çocuğunun dipsiz kuyuya dalıp boğuluşuna müdahele edemez. Shaun’un bu yalnızlığı öyle had safhadadır ki annesinden çok evde dinlediği radyo ona arkadaşlık etmektedir. Irkçı düşüncelerin yayılması bu yalnızlık ortamında çok daha kolaydır. Sinirli olan insanlar saldıracak bir şeyler ararlar ve gözlerine kestirdikleri en zayıfa saldırırlar. Bu politika şu an da yaşadığımız ekonomik kriz ve ırkçılığın yükselişini de açıklar.

Shaun filmde aşıkta olmaktadır ama bu aşkı onu takılı kaldığı kelepçelerden kurtaramaz.  “Smell” takma isimli Michelle’e vurgundur Shaun. Onun için türlü sürprizler ve laf ebelikleri yapar. Smell tam çocukların seveceği tipte bir boyalı bebektir. Shaun ile olan öpüşme sahneleri ise filmlerde eşine az rastlayacağınız türden ilginç sahneler. Şaşırmaya hazırlıklı olun.

İngiliz sinema tarzı artık kesin kalıplarını belirliyor galiba. Son zamanlarda çıkan İngiliz filmleri (korku filmleri de dahil) hep yalın ve şoke edici. Bu filmde onlardan farklı değil. Söylemek istediğini çok güzel söyleyen, sürekli tansiyonu arttıran ve sonunda durulan, insanı içine girdap gibi çeken bir film. Punk yaşam tarzına özellikle ilgi duyanların ise kesinlikle tam puan verecekleri milliyetçilik ve faşizm karşıtı bir film. Bu filmde herkes bir şeyler bulacaktır eminim ama lütfen dikkat filmde çok fazla küfür var. Bu tür şeylerden hoşlanmıyorsanız tavsiye edemeyeceğim.

Sicko (2007)

Yönetmen: Michael Moore

Senaryo: Michael Moore

Puan:

Yine Michael Moore karşımızda ve yine söylediği şeyler sisteme bakışımızı değiştirecek. Bu sefer üzerine gittiği sektör ise “sağlık” sektörü. Artık hizmetten çok sektör haline gelmiş bir kurumlar topluluğu.

Filmin açılışını George Bush şu saçma sapan, sapık cümleyle yapıyor: “Pek çok doğum uzmanı ve jinekolog bu ülkenin kadınlarına olan sevgilerini gösteremiyor.” Gösterdikleri sevgi bu ise ben şahsen uzak durmayı tercih ederim. Filmde anlatılan Amerikan sağlık sistemi buradakinden bile kötü gibi gözüküyor ama bunların bazıları abartıdır herhalde, yoksa apışıp kalırım. Ama filmde %100 yakalanmış müthiş evrensel gerçeklerde var. Uzak durulması gereken gerçekler.

Filmde iki parmağını testereyle kesen Rick var mesela. Orta parmağını dikmek için 60.000$, yüzük parmağını dikmek için 12.000$ istiyorlar ve o da zorunlu olarak ucuz olanı seçmek zorunda kalıyor. Bu sigorta şirketleri ve ilaç firmaları tarafından yürütülen sağlık sektörü hizmetlerinde insanın bedenine paha biçiliyor ve bu gerçekten iğrenç. Filmde İngiltere’de yada Kanada’da bütün parmakları kesilen birinden SIFIR ücret alınıyor çünkü orada sağlık hizmetleri devlete verilen vergi üzerinden sosyal olarak karşılanıyor.

Sağlık sigortası şirketleri hastalara yardım etmez, yoksa diğer türlü karlarını nasıl arttırabilirler. Bu şirketler hastaları kendilerinden uzak tutmaya çalışır. Sağlıklılarda bir sorun çıktığında da bin dereden su getirirler. Sigorta şirketleri ilk başta size sigorta yaparken sizi elemeye başlarlar. İlk önce yüzlerce hastalık isminden oluşan bir listede sizin önceden geçirdiğiniz bir hastalığın ismi olmaması gerekiyor ve bu listede kalp hastalıkları ve şeker hastalığı da var. Yani bu tür hastalıklarınız varsa ilk baştan sigortalı olamıyorsunuz. Sonra sigortalı oldunuz diyelim, sakın hasta olmayın! Çünkü hasta olursanız harcamalarınızı ödememek için sizi sürekli zorlayacaklar, açıklarınızı bulmaya çalışacaklar. Önceden geçirdiğiniz, gizlediğiniz bir hastalık var mı? Haberiniz olmayan gizli bir hastalık var mı? Bunları bulduklarında poliçenizi iptal edecekler ya da primlerinizi öyle bir arttıracaklar ki ödeyemeyeceksiniz, batacaksınız.

Filmde bu sigorta şirketlerinden birinde ön başvuruları alan Becky isimli bir bayan var. Her reddedilen insanda biraz daha çamura battığını hissediyor. Size bu firmalarda çalışan, telefonlarınıza cevap veren insanlar niye sert davranıyorlar hiç düşündünüz mü? Çünkü onlar size acıyorlar ve sizinle hiç bir bağ kurmak istemiyorlar, sizin üzüntülerinizi onlara da yaşatmanızı istemiyorlar, çünkü artık katlanamıyorlar.

Bir doktorun mahkemede ki itirafına da yer verilmiş filmde:

Tüm işimde tek bir ana görevim vardı. O da tıpta ki uzmanlığımı çalıştığım organizasyona maksimum mali fayda sağlamak için kullanmaktı.

Yani anlayacağınız sağlık hizmeti ne kadar azalırsa kar o kadar artmakta. Şirkette çalışan doktorlara zaten haftada kontrol ettikleri vakaların en az %10′unu red etmeleri söylenmiş ve red ettikleri hasta sayısına göre prim alıyorlar. İğrenç bir sistem değil mi? Türkiye’nin gittiği yol da yakında bu olacak, sisteme bir çözüm bulamazsak.

Hillary Clinton Bill Clinton’ın başkanlığı döneminde bu sistemi yıkmaya çalışmış ama başarılı olamamış. Daha doğrusu rüşvetçi firmalar tarafından önüne engeller çıkarılarak engellenmiş, komünist damgası bile yemiş. Sağlık hizmetleri söz konusu olduğunda politik görüşlerin zerre kadar önemi olmamalı bence. Hillary sonraları sessiz kalmış ve seçim kampanyasına yüzbinlerce dolar yardım yapılarak sessizliği ödüllendirilmiş. Benim aklım almıyor şahsen, bu seçim yardımları nasıl olurda rüşvet olarak değerlendirilmez. Amerika garip bir ülke, herşey para üzerinden dönüyor. Ama eğitim ve sağlık sosyal hizmetlerdir ve ücretsiz olmalıdır. Amerika’da her ikiside paralı…

İngiltere’de mesela NHS (National Health Service) diye bir yapılanma var. Hastane ücreti falan yok ve eğer yol parasını karşılayamıyorsan cebine para bile veriyorlar. Hastaneye bir gıdım para gitmiyor. İngiltere’de her ilaç için (pahalı ilaçlar dahil) sadece 6.65£ ödüyorsun ve istediğin adette alıyorsun.

Bu sistem 1948′de kurulmuş. tahminen II. Dünya Savaşı insanları birbirine daha da fazla yaklaştırmış ve kenetlemiş, bu sayede fakire de zengine de aynı mesafede olan bu sağlık sistemi kurulmuş. Demokrasi fakire oy hakkı vermiştir ve bu  değerli oyu kazanmak için yöneticiler herşeyi yapmaktadır. Avrupa’da hükümetler halktan korkarken Amerika’da halk hükümetlerden korkmaktadır.

Fransa’da ise durum daha da müthiş. İngiltere’de ki sistemin daha iyisi geçerli ve üstüne 6-10 hafta arası ücretli izinler, bedava, devlet tarafından sağlanan dadı hizmeti, eve 24 saat doktor çağırabilme imkanı (40 yıl önce kurulmuş)!, haftada 35 saat çalışma, bedava üniversite ve daha sayılamayacak bir çok imkan var.

Bu sistemlerin hepsinde doktarlara maaşı devlet ödüyor. İyileştirdiğin hastaya göre prim alıyorsun. Amerika’nın nefret ettiği Küba’da bile durum daha iyi gözüküyor. Amerika’da 120$’a satılan bir astım ilacı mesela Havana’da bir eczaneden 5 cente alınabiliyor.

Eğer kendi sistemimizi gözden geçirmek ve başka ülkelerden fikirler almak istiyorsanız bu filmi izleyin. Yeni açılımlar yakalayacağınızı garanti ederim. Michael Moore yapmış gene yapacağını.

Zodiac (2007)

Yönetmen: David Fincher

Senaryo: James Vanderbilt, Robert Graysmith (kitap)

Oyuncular: Jake Gyllenhaal (Robert Graysmith), Mark Ruffalo (Dedektif  David Toschi), Robert Downey Jr. (Paul Avery)

Puan:

Bu tür filmler hayatınızda ilk kez böyle bir film izliyorsanız size etkileyici gelebilir ama ilk gençlik dönemlerinizde “Se7en” gibi bir film izlediyseniz artık ne yazık ki bu seri katilli filmlerden zevk almamaya başlıyorsunuz. Daha fazla ne yenilik yapılabilir bilmiyorum ama, mesela uzaydan gelen katil falan çok komik olurdu değil mi?

Alışık olduğumuz üzere bu filmde, “bu hikaye gerçektir, vallah billah”, gevelemeleriyle başlıyor. Artık bu filmler gerçek olmasa bile başına gerçektir diye ibare koymaları lazım (“Fargo”da yapıldığı gibi) yoksa başka türlü kimse polisiye izleyemeyecek. Bir şey ne kadar gerçekse o kadar etkileyici geliyor artık insanlara. Eskiden kapalı kapılar ardında yaşadığımız hayatımız artık internet ve medya sayesinde gözler önünde. Her gün yeni yeni manyakları okuyoruz gazetelerde ve artık şaşırmıyoruz. Bu eski hikaye de gerçekten eski kalmış. Bu hikayenin etkileyici yanı ise katilin yakalanamamış olması, gerçekten akıllıymış demek ki arkadaş.

Filmde beni en çok etkileyen, 60ların sonu ve 70lerin başı olması nedeniyle filmde kullanılan müziklerdi. Gerçekten çok hoş blues ve rock ‘n roll şarkıları seçilmiş film için. Bu dönemlerde geçen filmlerin ve özellikle Vietnam savaşıyla ilgili olan filmlerin olmazsa olmazı zaten bu tip şarkılar. Filmin açılışındaki isimlerin yazıldığı ekranda mektup sepetinin ilerleyişi sekansında çalan müzik ve uygulanan kurgu teknikleri gerçekten çok güzel oturmuş o sahneye, eee ne de olsa eski bir video klip yönetmeni var karşımızda.

Yönetmen demişken bu filmin yönetmeni o bildiğiniz meşhur “Se7en” ve “Fight Club” filminin de yönetmeni, müthiş insan David Fincher. Yönetmenlik olarak filmde bir kusur bulmak imkansız, anlatım teknikleri olarak Fincher’a çağımızın Kubrick’i diyebiliriz, sinema yaklaşımları da bence birbirlerine bayağı benziyor. Filmin hikayesi ilk başlarda biraz bayıktı ve içine girmekte biraz zorlandım ama sonrasında Jake Gyllenhaal’ın canlandırdığı Robert Graysmith karakteri biraz daha fazla devreye girmeye, olayları çözmeye çalışmaya başladığında işin rengi değişti. Sonunu merakla beklediğimiz bir filme dönüştü.

Özellikle belirtmemiz gereken bir karakter daha var ki Robert Downey Jr.’ın canlandırdığı Paul Avery karakteri. Filmin ilk başlardaki dinamiğini o sağlıyordu ve eksikliği sonraki bölümlerde fazlaca hisedildi. Hoş, paranoyak, kibirli ve meraklı bir karakterdi. Allah rahmet eylesin. In spiritu sancti… Amen

Filmin gerçek nesnelere yaptığı yaklaşımlar hoştu gerçekten. Filmin içinde gerçek kitapların kullanılması, gerçek kişilerin olması, gerçek olayların incelenmesi filme daha fazla heyecan katıyor. Herkes büyük ihtimalle fimde gördüğü karakterler ve kitaplar hakkında biraz daha fazla bilgi istiyordur. Bu merakı uyandırdığı için filmi tebrik etmek gerekir. “The Codebreakers” kitabı zaten efsane haline gelmiş, kod yaratıcıların ve kırıcıların eskilerden beri başucu kitaplarından biri olmuştur. Kont Zaroff karakteri benim ilerde tekrar incelemem için gerekli olan ilhamı verdi. Bu karakteri gerçekten merak ediyorum. Sizde merak ediyorsanız Richard Connell’ın yazdığı “The Most Dangerous Game” hikayesini okumalısınız. Zodiac katil nelerden esinlenmiş görmek için ideal.

Polis merkezlerindeki iletişim sorunu çok büyük bir problem olarak görülüyor film boyunca. Bir polis merkezi diğer polis merkezine bilgi vermek için karşılığında aynı şekilde bilgi istiyor. Günümüzde de bu sorun bu şekilde sürüp gitmekte. Bürokrasi bütün iyi yapılan işleri yavaşlatmakta hatta durdurmaktadır. Bu bürokrasi filmde çok fazla ismin geçmesine yol açıyor ve bir yerden sonra kopuyorsunuz, kim kimdi iyice karışıyor. Bu özellikle filmin sonlarına doğru çok fazla hissediliyor.

Son bir fikir olarak bence iyi film izlemeyi “seven” herkes bu filmi izlemeli. Ama yine de çok fazla bir yenilik beklemeyin, sadece iyi yazılmış bir senaryo ve bu da kitabın kalitesinden kaynaklanıyor.

Once (2006)

Yönetmen: John Carney

Senaryo: John Carney

Oyuncular: Glen Hansard (Guy), Marketa Irglova (Girl)

Puan:

İşte bizim çağımızın müzik aşıkları, müziğe derinden gönül vermiş şahsiyetleri için yapılmış bir film. Bende o bahsettiğim grubun içindeyim ve bu filme 5 yıldız vermemek için kendimi zor tuttum. Ama bu film gerçekten kaliteli, yürekten etkileyen bir aşk hikayesi, daha doğrusu müzikle yol bulan ve müzikle kurtuluşu sembolize eden bir aşk hikayesi.

Film ilk başladığınızda ki tepkiniz, “Aaaa.. ayol bu film belgeselmiş!!!” şeklinde olabilir ama korkmayın bu film bir belgesel değil. Sadece filmin daha gerçekçi olmasını sağlamak için (ve büyük ihtimalle de masraflardan kısmak için, ne de olsa bu film bir bağımsız film) tercih edilmiş bir yöntem. Anlatılan hikaye de gerçek bir hikaye olabilecek kadar inandırıcı bir hikaye ve bu gerçekçiliği sağlayan filmin içinde gizli olan, gerçek hayattan tatlar taşıyan ufak ayrıntılar. Filmdeki diyaloglar bile çok gerçekçi. İlk kez tanışan iki insan nasıl konuşurlarsa öyle konuşuyor karakterler filmde. Kısa cümlerlerle, sanki gerçekten birbirlerine ihtiyaçları var ve bunu birbirlerine söylemeye çekiniyorlar. Birbirlerinin kurtuluşu olacaklarından haberleri bile yok. Özellikle filmdeki tanışma sahnesi gerçekten çok hoş tasarlanmış, ardından gelen elektrik süpürgesini bir köpek gibi sürükledikleri sahnelerse gerçekten manidar. O kızın elektrik süpürgesini tamir ettirmeye ihtiyacı yok ki, esas tamir edilecek olan yüreği…

Filmin ilk başındaki uyuşturucu bağımlısını kovalama sahnesi ve ardından gelen konuşmalar fakirliğin ne kadar iğrenç bir yüzü olduğunu gösteriyor, ama fakirlik insanların hayatlarına devam etmelerine engel değil. Onlar yine aşık oluyorlar, yine sokaklarda geziyorlar ve yine sevişiyorlar.

Filmde dikkatimi çeken ilginç bir ayrıntı daha var esasında; adamın gitarı Takamine marka ve elektronik devresi de var. Benim bildiğim Takamine gitarlar pahalıdır, büyük ihtimalle bu adamın filmde kullandığı gitar 2. el, belki de 3. el, belki de çöpten bulmuştur. Çünkü ortasında kocaman bir delik var

Adamın gitar çalıp şarkı söylerken ki surat ifadesini görmeniz gerekiyor. İnanılmayacak kadar duygu katıyor şarkılara ve dolayısı ile de filme. Birlikte şarkı söyledikleri ilk sahe olan müzik dükkanı sahnesinde kız gerçekten şarkıyı sanki ilk defa duyup söylüyormuş gibi bir his veriyor, gerçekten başarılı. Birbirleri ile iletişimleri ise ilginç. Filmin başında kız çok girişken davranıyor ve adamla zorla arkadaş oluyor ama adamın tanıştıklarının ertesi günü evde birlikte otururken söylediği “Bu gece burada kal.” cümlesi olayların akışını biraz değiştiriyor. Adam esasında kıza aşık değildir, tek istediği eski kızarkadaşını ona unutturacak sıcak bir beden ve şehvetini akıtabileceği derin bir tünel. Belki kızın şartları daha farklı olsaydı (mesela evli olmasaydı, çocuğu olmasaydı) bu sahne çok ateşli bir sevişme sahnesiyle sonlanabilirdi. Bu filmde eksik olanda bu zaten bence, filmde müzik sevdasından başka birşey yok. Utanmasalar gitarlarla sevişecekler.

Adamın sevgilisinden ayrı kalmasından kaynaklanan acısı gerçekten çok büyük olmalı ki belkide sinema tarihinde duyduğumuz en güzel şarkıları duyuyoruz bu filmde. Size bu tabir çok abartılı gelebilir ama hiç bir filmde duyduğunuz şarkılarda bu filmdeki kadar yoğun bir duygu seli yoktur. Bu heyecan seline albüm kayıt aşamasında sizde katılıyorsunuz ve karakterlerle birlikte sizde heyacanlanıyorsunuz. Prodüktör oları beğendiğinde sizde seviniyorsunuz onlarla birlikte. Bu filmde karakterlerin izleyiciyle iletişimi gerçekten çıtanın üzerinde, sanki bir tiyatro havası var. Bu tabi ki senaryodaki gerçekçi havadan da kaynaklanıyor.

Eğer sizde müziğe tutkuyla bağlıyanız, bir gün meşhur olacağınız hayalleri kuruyorsanız, yaşadklarınızı en güzel şarkılarla aktarabiliyorsanız bu filmi izlemenizi tavsiye ederim. Örnek alabileceğiniz ve kendinizi bulabileceğiniz çok fazla şey var bu filmde. Kesinlikle seyredin, insanlık ve aşk için.

Bolt (2008)

Yönetmenler: Byron Howard, Chris Williams

Senaryo: Dan Fogelman, Chris Williams

Seslendirenler: John Travolta (Bolt), Miley Cyrus (Penny), Susie Essman (Mittens), Mark Walton (Rhino)

Puan:

Bu film çoğu sinema eleştirmenin ağız birliği yapmışçasına belirttikleri gibi hem küçükler, hem büyükler için olan tarzda bir animasyon filmi değil. Tamam Wall-E öyleydi, Nemo öyleydi ama Bolt o tür bir film değil. Bu film çocuklar için ve özellikle bazı sahnelerinde anca çocukların gülüp eğlenebileceği tarzda basit, klişe espriler var.

Özellikle filmin en başındaki sahnelerden bahsetmek istiyorum. O kadar cafcaflı aksiyon sahnesini nasıl o kadar sıkıcı yapabilmişler anlayabilmiş değilim. Karakterler sanki gerizekalıymış gibi davranıyorlar dizi film çekim sahnelerinde… Kız babasını gördüğünde o adamın babası olduğunu sanki biz anlamamışız gibi bağırarak belirtiyor ve ardından da bize köpeğini tanıtıyor. Yaptığı hareketleri tek tek anlatıyor.

Film ilk yarım saatte bu sıkıcı havadan kurtulamıyor ve gerçekten izlediğim en sıkıcı animasyonlardan biri olma yolunda hızla ilerliyor ama durun bir dakika herşey o kadar basit değil. İşte karşınızda müthiş süper kedi Mittens! Dünyanın en patavatsız, en vurdumduymaz sokak kedisi. Bir Pixar animasyonundan fırlamış ve bu filmin ortasına bir nükleer füze gibi çakılıp kalmış tarzda yazılmış akıllıca replikleri ve Bolt’u çılgına çeviren davranışlarıyla Mittens bu filmi izleyenler üzerinde sürekli etki bırakacak yapıda bir karakter ve evet ne yazık ki filmin başrol oyncusu Bolt’tan çok daha iyi kanlı canlı vücuda girmiş bir karakter. Ama ne yazık ki aynı şeyleri Rhino için söyleyemeyeceğim. Rhino gerçekten görünüşünden (plastik bir topun içinde yuvarlanan bir hamster hayal edin) beklenmeyecek kadar sıkıcı bir karakter. Ben o karakterden daha fazla tembellikle ilgili, sporla ilgili espriler beklerdim.

Filmde özellikle dikkat çeken hayvanların çok özel iskelet yapısına sahip olmaları. Bu sayede çok gerçekçi bir şekilde hareket edebiliyorlar. Bir kedi kediler nasıl sallana sallana parmak uçlarında yürüyorsa aynı onlar gibi yürüyor, bir köpek ise omuzları dik bir şekilde cesurca hareket ediyor. Aynı şeyleri insanlar için söyleyemeyiz ne yazık ki, insanlar gerçekçi bir şekilde hareket etmiyorlar, tabiri caizse baston yutmuş gibi oradan oraya boş boş dolanıyorlar, anlayacağınız figürandan öteye geçemiyorlar. Aslnda hayvanların başrolde olduğu bir filmde bu gayet normal ama insan hareketine alşmış bir göze garip geliyor.

Filmde çevre düzenlemesi ise bir harika. Modellemeden tutunda aydınlatmaya, oradan kaplamalara kadar herşey dört dörtlük. Arabalar kaza yaptıklarında gerçekleşen deformasyonlar, gölgeler, yangın sahnesi, gökyüzü ve bulutların hareket ediş biçimleri, bitki ve organik modellemeler gerçekten etkileyici. Disney’de ki animasyon sanatçıları arkaplanlarla gerçekten bir ressam edasıyla ilgilenmişler ve ortaya harikulade bir eser çıkmış.

İlk başta da belirttiğim gibi bazı çocuksu espriler bana bazı yerlerde gına getirtti. Mikrofonları köpeğe göstermeden nasıl bir film çekebilirsiniz, otobüsün üstündeki resimlerden konuştuğun karakteri tanıyamama esprisinin modası hala geçmedi mi? Bunları gerçekten merak ediyorum. Bu filmleri çocuklar için yapıyorsanız lütfen afişte falan belirtinde vaktimizi boşuna harcamayalım.

Sözün özü çocuklarınızı alıp bu filme rahatlıkla götürebilirsiniz. Yüzde yüz eğleneceklerine garanti verebilirim ama sizin aynı şekilde eğleneceğinizi pek düşünmüyorum. Çocuklarınızı mutlu bir şekilde gülümserken görmek sizi dünyadaki bütün filmlerden daha fazla mutlu edecektir orası kesin. O yüzden bana size iyi seyirler dilemekten başka çare kalmıyor Çocuklar herzaman haklıdır ve herzaman istediklerini elde ederler. Ne de olsa sinema endüstrisi onlar için var.

Tropic Thunder (2008)

Yönetmen: Ben Stiller

Senaryo: Ben Stiller, Justin Theroux, Etan Cohen

Oyuncular: Ben Stiller (Tugg Speedman), Jack Black (Jeff Portnoy), Robert Downey Jr. (Kirk Lazarus), Nick Nolte (Four Leaf Tayback)

Puan:

Bu filmi izlemeye başladığınızda çok fazla yaratıcı şeylerle karşılaşacağınızı sanabilirsiniz çünkü filmin başındaki sahte reklam ve fragmanlar gerçekten beklentinizi arttıracak kalitede işler. Bu girişteki akıllıca yaratılmış sahte işler karakerleri tanımamız içinde gerekli parçalar. Ben Stiller’ın canlandırdığu Tugg Speedman karakteri güçlü, kuvvetli, ardı ardına aynı serinin filmlerini çektikten sonra bir filmle sanat sinemasına atılan ve yerden yere vurulan bir aksiyon oyuncusunu canlandırıyor. Jeff Portnoy karakteri ise resmen bir Eddie Murphy paradosi ve gerçekten çok başarılı bir komedi oyuncusunu canlandırıyor. Kirk Lazarus karakteri ise tam bir metod oyuncusu ve ödül avcısı. Aldığı Oscar’ların haddi hesabı yok.

Sinema endüstrisinin yazılı olmayan kurallarıyla dalga geçen bu ilk 6-7 dakikalık fragman bölümü gerçekten eğlenceli, ama eğlence burada kalıyor. Filmin geri kalan kısmında absürd espriler, abartılmış vahşet ve kan, gerizekalı karakterler ve sıkıcı diyaloglardan başka hiçbir şey bulamıyorsunuz. Filmi izlerken bitse de kurtulsam artık dediğim dakikalar saymakla bitmez. Filmde öyle bir karakter var ki gerçekten çok şaşıracaksınız, dumur olacaksınız. Filmin sonunda yazan isimleri dikkatli takip etmenizi öneririm. Ben tahmin bile edemedim yani kim olduğunu (Şşşş… gizli bilgi )

Filmin ilk giriş sahnesi “Er Ryan’ı Kurtarmak” filindeki o gerçekçi savaş vahşetini anlatan sahnelerle dalga geçmeye çalışmış ama komik olmakla alakası yok. Acınası durumda, berbat bir senaryo. Filmin kanımca iyi sahnelerinden bazıları özellikle İngiliz yönetmenin çıldırdığı sahneler. Ardından gelen şaşırtıcı ölümde biraz garip kaçmış, ama film zaten gariplikler üzerine kurulu.

Filmde özellikle bahsetmek istediğim iki iyi yaratılmış karakter var. Bir tanesi çok yakından tanıdığımız bir oyuncunun canlandırdığı stüdyo yöneticisi Les Grossman. Bir diğeri ise uyuşturucu üreticisi “Flaming Dragon”un lideri ufaklık karakterini canlandıran Brandon Soo Hoo. Çocuk gerçekten müthiş bir oyunculuk sergiliyor. İleride daha başka filmlerde onu daha fazla görebiliriz. Oyunculuğu gerçekten iyi ya da bana oyunculuk olarak dökülen bir filmde iyi gibi geldi.

Son tavsiyem ise vakti çok çok çok fazla olanlardan başka kimse bu filmi izlemesin. Komedi filmlerini sevseniz bile izlemeyin, komedi türünden nefret edebilirsiniz.

In Search Of A Midnight Kiss (2008)

Yönetmen: Alex Holdridge

Senaryo: Alex Holdridge

Oyuncular: Scoot McNairy (Wilson), Sara Simmonds (Vivian), Brian McGuire (Jacob), Kathleen Luong (Min)

Puan: 

Yeni yıl geldiğinde herkes kendisine yeni hedefler belirler ve bu hedeflerin peşinden bütün bir yıl boyunca, bıkmadan usanmadan koşacağına kendi kendine söz verir. Filmdeki Wilson karakteri de aynen bu şekilde kendini yalnızlığından kaynaklanan bir boşluğun içinde buluyor ve yeni yıl gecesi için kendi kendine bir ant içiyor. Bu gece birisiyle beraber olacaktır. Tabi bu kararı kendi kendine alabilecek kadar girişken bir karakter değildir Wilson. Onu asıl gaza getiren Craigslist isimli internet sitesine ilan vermesini sağlayan arkadaşı, aynı zamanda DJ olan Jacob olmuştur. Bunda tabi ki Wilson’ın Jacob’ın kızarkadaşıyla arasında geçen olaylar da neden olmuştur ama bu olay burada anlatılınca bütün etkileyiciliğini yitirir. Gerçekten çok komik anlar yaşanıyor filmin başında .

Bizim gibi Türkiye’de yaşayan insanların bu yeni yıl saplantısını anlaması imkansız gibi birşey. Yeni yıla birini öpmeden, evde televizyon karşısında dansöz seyrederek girmek o kadar berbat birşey olmalı ki fıstık gibi kızlar bile yeni yıl gecesi randevusunda birlikte vakit geçirecekleri adamları, alalacele, günde 5-6 görüşme yaparak seçmekteler. Yalnızlık gerçektende kazanılması zor bir savaş.

İşte Vivian’da bu tip kızlardan biri. Meşhur ve zengin olma hayalleriyle Texas’tan kalkıp Los Angeles’a gelmiş, bütün hayatını ardında bırakıp yeni doğmuş bir bebek gibi tekrar hayata başlamak isteyen bir aktris adayı. Ama peşini bırakmayan hayaletler var herzamanki gibi; kızının büyüyüp 27 yaşına geldiğini kabullenemeyen bir anne, terkedilmeyi hazmedemeyen, uçkuruna sahip çıkamayan bir eski sevgili. Bu geçmişe hapsolup silinmiş karakterler sayesinde Vivian’ın Wilson’a karşı nefretle başlayan ilişkisi ileriki safhalarda birbirlerinin durumlarını daha iyi anlamaları neticesinde karşılıklı kısa süreli bir dostluğa dönüşüyor. Çünkü ikiside geçmişlerinden köşe bucak kaçıyorlar, çünkü ikiside umutlarını sırtlarına yükleyip sevdiklerini geride bırakıp yalnız bir dünyaya adım atıyorlar. Vivian’ın sürekli sokakta bulduğu eski, kaybolmuş ayakkabıların fotoğraflarını çekip internet sitesinde yayınlamasının asıl nedeni de işte bu geçmişe olan özlem ve geleceği yaratma çabası.

Wilson, arkadaşları Jacob ile Min’in ilişkileri üzerinde de cinsel açlığından kaynaklanan kötü etkiler yaratmaktadır. Cinsel açlığını evlerindeki tek bayan olan Min üzerinden karşılama çabasındadır çünkü hiçbir şey gerçek ten, dokunuş ve görüntü kadar erkeği çığrından çıkaramamaktadır, ve bu dipsiz saplantı eğer Jacob’ın sonsuz hoşgörüsü olmasaydı kanlı bıçaklı bir arkadaşlık trajedisine bile dönüşebilirdi.

Filmin sonunda gerçekleşen Jacob’ın Min’e evlenme teklif etmesi ve bu olayın öncesinde gerçekleşen “öpüşme” olayı Vivian’ın aşk hakkındaki yorumunu akla getiriyor; “Aşk gariptir”. Evet, gerçekten aşk gariptir ve bu garipliği yaratanda insanoğlunun kendisidir. Aşkın kuralları, gelenekleri, sınırları yoktur. Ne kadar fazla bu sınırları koymaya çalışırsak o kadar fazla yalnız kalırız çünkü kurallar sıkıcıdır ve aşkın ayaklarınızı yerden kesmesi gerekir.

In Search Of A Midnight Kiss 2008 yılının en güzel bağımsız filmlerinden biri. Bazı anlarda size Before Sunset ve Before Sunrise’ı hatırlatacak ama bu filmden aldığınız tadı bir gram bile azaltmayacak.