Once (2006)
Yönetmen: John Carney
Senaryo: John Carney
Oyuncular: Glen Hansard (Guy), Marketa Irglova (Girl)
Puan: 
İşte bizim çağımızın müzik aşıkları, müziğe derinden gönül vermiş şahsiyetleri için yapılmış bir film. Bende o bahsettiğim grubun içindeyim ve bu filme 5 yıldız vermemek için kendimi zor tuttum. Ama bu film gerçekten kaliteli, yürekten etkileyen bir aşk hikayesi, daha doğrusu müzikle yol bulan ve müzikle kurtuluşu sembolize eden bir aşk hikayesi.
Film ilk başladığınızda ki tepkiniz, “Aaaa.. ayol bu film belgeselmiş!!!” şeklinde olabilir ama korkmayın bu film bir belgesel değil. Sadece filmin daha gerçekçi olmasını sağlamak için (ve büyük ihtimalle de masraflardan kısmak için, ne de olsa bu film bir bağımsız film) tercih edilmiş bir yöntem. Anlatılan hikaye de gerçek bir hikaye olabilecek kadar inandırıcı bir hikaye ve bu gerçekçiliği sağlayan filmin içinde gizli olan, gerçek hayattan tatlar taşıyan ufak ayrıntılar. Filmdeki diyaloglar bile çok gerçekçi. İlk kez tanışan iki insan nasıl konuşurlarsa öyle konuşuyor karakterler filmde. Kısa cümlerlerle, sanki gerçekten birbirlerine ihtiyaçları var ve bunu birbirlerine söylemeye çekiniyorlar. Birbirlerinin kurtuluşu olacaklarından haberleri bile yok. Özellikle filmdeki tanışma sahnesi gerçekten çok hoş tasarlanmış, ardından gelen elektrik süpürgesini bir köpek gibi sürükledikleri sahnelerse gerçekten manidar. O kızın elektrik süpürgesini tamir ettirmeye ihtiyacı yok ki, esas tamir edilecek olan yüreği…
Filmin ilk başındaki uyuşturucu bağımlısını kovalama sahnesi ve ardından gelen konuşmalar fakirliğin ne kadar iğrenç bir yüzü olduğunu gösteriyor, ama fakirlik insanların hayatlarına devam etmelerine engel değil. Onlar yine aşık oluyorlar, yine sokaklarda geziyorlar ve yine sevişiyorlar.
Filmde dikkatimi çeken ilginç bir ayrıntı daha var esasında; adamın gitarı Takamine marka ve elektronik devresi de var. Benim bildiğim Takamine gitarlar pahalıdır, büyük ihtimalle bu adamın filmde kullandığı gitar 2. el, belki de 3. el, belki de çöpten bulmuştur. Çünkü ortasında kocaman bir delik var 
Adamın gitar çalıp şarkı söylerken ki surat ifadesini görmeniz gerekiyor. İnanılmayacak kadar duygu katıyor şarkılara ve dolayısı ile de filme. Birlikte şarkı söyledikleri ilk sahe olan müzik dükkanı sahnesinde kız gerçekten şarkıyı sanki ilk defa duyup söylüyormuş gibi bir his veriyor, gerçekten başarılı. Birbirleri ile iletişimleri ise ilginç. Filmin başında kız çok girişken davranıyor ve adamla zorla arkadaş oluyor ama adamın tanıştıklarının ertesi günü evde birlikte otururken söylediği “Bu gece burada kal.” cümlesi olayların akışını biraz değiştiriyor. Adam esasında kıza aşık değildir, tek istediği eski kızarkadaşını ona unutturacak sıcak bir beden ve şehvetini akıtabileceği derin bir tünel. Belki kızın şartları daha farklı olsaydı (mesela evli olmasaydı, çocuğu olmasaydı) bu sahne çok ateşli bir sevişme sahnesiyle sonlanabilirdi. Bu filmde eksik olanda bu zaten bence, filmde müzik sevdasından başka birşey yok. Utanmasalar gitarlarla sevişecekler.
Adamın sevgilisinden ayrı kalmasından kaynaklanan acısı gerçekten çok büyük olmalı ki belkide sinema tarihinde duyduğumuz en güzel şarkıları duyuyoruz bu filmde. Size bu tabir çok abartılı gelebilir ama hiç bir filmde duyduğunuz şarkılarda bu filmdeki kadar yoğun bir duygu seli yoktur. Bu heyecan seline albüm kayıt aşamasında sizde katılıyorsunuz ve karakterlerle birlikte sizde heyacanlanıyorsunuz. Prodüktör oları beğendiğinde sizde seviniyorsunuz onlarla birlikte. Bu filmde karakterlerin izleyiciyle iletişimi gerçekten çıtanın üzerinde, sanki bir tiyatro havası var. Bu tabi ki senaryodaki gerçekçi havadan da kaynaklanıyor.
Eğer sizde müziğe tutkuyla bağlıyanız, bir gün meşhur olacağınız hayalleri kuruyorsanız, yaşadklarınızı en güzel şarkılarla aktarabiliyorsanız bu filmi izlemenizi tavsiye ederim. Örnek alabileceğiniz ve kendinizi bulabileceğiniz çok fazla şey var bu filmde. Kesinlikle seyredin, insanlık ve aşk için.
